مرد بد قدم!

1) وقتی به مشهد آمد؛ توربو ترن از ریل خارج شد، توپولف آتش گرفت، در ۲۰کیلومتری شهر زلزله آمد و در یکی از جاده‌های منتهی به شهر هم دو اتوبوس شاخ به شاخ به هم زدند، اگر اسم این قدم «نحس» نیست، پس چه اسمی دارد؟! در این بین اما خیلی‌ها مثل سربازان هم بودند که آرزو کردند کاش این نحسی شامل حال آنان می‌شد؛ مثلا توپولف در پادگان فرود می‌آمد و به طور کل پادگان منفجر و طبیعتا سربازی حداقل برای مدتی ملغی می‌شد. در عین حال پیشنهاد می‌کنم به محض انتشار خبری مبنی بر سفر این شخصیت به یکی از شهرهای کشور، مردم منطقه سریعا با حفظ خونسردی محل را ترک کرده و به مناطق دوردست مهاجرت کنند و تا اطمینان از رفع خطر بازنگردند!

2) برای اولین بار در تاریخ وظیفه عمومی ناجا، یک سرباز که هنوز دوهفته از خدمتش نگذشته بود 12روز مرخصی گرفت و در حال حاضر در برج میلاد با لباس شخصی در حال تردد و تماشای فیلم‌های مختلف است، گویا او به شدت با فیلم «هیچ» حال کرده و افسوس می‌خورد که «به رنگ ارغوان»را از دست داده است. گفتنی است؛ دلیل اصلی سفر وی به تهران دریافت جایزه‌اش از انجمن منتقدان بوده که تا این لحظه هیچ یک از مسئولین در دسترس نیستند!

3) یک عدد کیف جیبی حاوی مدارک بسیار مهم اعم از انواع کارت‌های خبرنگاری، گواهینامه، کارت ملی و عابربانک‌های خالی از پول مفقود گردیده، صاحب محموله احتمال فراوان را بر آن می‌داند که در حین حساب کردن کرایه تاکسی آن را روی صندلی جا گذاشته، بدون شک سالیان درازی طول خواهد کشید که دوباره این مدارک دور هم جمع شود.

4) دومین شماره «بهار» منتشر شد؛ گرچه بسیاری از مخاطبین با دیدن عکس «نیوشا ضیغمی» روی جلد آن، مجله را نشریه‌ای زرد توصیف کرده‌اند، اما این بار رنگ رخسار نشان ندارد از سر درون! بلکه آن چه در محتوای مجله می‌گذرد چیز راضی کننده‌ای به نظر می‌رسد. در عین حال سردبیر به هیچ وجه مسئولیت طرح جلد را به عهده نمی‌گیرد، چرا که در غیاب وی، این جلد با دستور مستقیم مدیراجرایی نشریه که علاقه خاصی به زردنمایی دارد،ٰ بسته شده است. شنیده می‌شود رایزنی‌ها برای چاپ ویژه‌نامه نوروزی بهار نیز ادامه دارد.

پ.ن۱) بدینوسیله اعلام می‌دارد عکس فوق با همکاری مهدی شمشیری انتخاب گردیده است.

پ.ن۲)  از یابنده مدارک فوق تقاضا می‌شود  هرچه سریعتر نسبت به استرداد آن اقدام نماید؛ مژدگانی ندارد!

پ.ن۳) تیتر مطلب استعاره ای از فیلم سینمایی عروس خوش قدم است، یادتان باشد خیلی فیلم مضخرفی بود!

پ.ن۴) رسم الخط جدید‍!

یا حجت ابن الحسن ریشه ظلم رو بکن

الف) قول داده بودم این پست را با چنین تیتری بنویسم و توضیح دهم. اما حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم شاید وقتش گذشته باشد که بعد از 20 روز درباره آنچه در عاشورای تهران گذشت بنویسم. فقط همینقدر بدانید که «چند عدد لباس‌شخصی با انواع سلاح‌ها اعم از تسمه کمربند! چوبی که از جعبه‌های میوه‌ی میوه فروشی سر کوچه کنده شده بود، میکروفن به انضمام کابل آن و البته تعداد اندکی باتوم به ملت حمله می‌کردند و ملت شریف و شهیدپرور هم همینطور که فرار می کردند فریاد می زدند «یا حجت ابن الحسن ریشه ظلم و بکن»

ب) پست قبلی بیش از آنکه کامنت عمومی داشته باشد کامنت خصوصی داشت، نمی دانم چرا خیلی‌ها از این نوشته‌ها ترسیده بودند، دوباره که یادداشت را خواندم دیدم هیچ گونه بی‌احترامی به هیچ احدی درش نبود. پیشنهادم هم به دوستان این است که از ترس خود بکاهند و چشمشان را به روی واقعیت باز کنند، واقعیت باید گفته شود حتی اگر انتهایش «آخر» باشد!

ج) از خدمت که برگشتم بچه‌های پیام شامل مدیرعامل، کادر فنی و بازیکنان گفتند «وقتی نیستی همچین پیام سوت و کوره، هیچ خبری ازش نیست.» من هم برای اینکه دل دوستان را شاد کنم مصاحبه‌ای کردم با فارس و خبری دادم با این مضمون که «باشگاه پیام از خداداد عزیزی شکایت و طلب خسارت 8میلیارد تومانی کرد!» این مصاحبه نه تنها پیام را بیش از اندازه از سوت و کوری خارج کرد و خوراک رسانه‌ای را تا یک هفته برای اخبار تلویزیونی و مطبوعاتی و البته برنامه نود آماده کرد که باعث شد خداداد هم طی مصاحبه‌ای به سخنگوی پیام یعنی من پاسخ دهد و بگوید: «این آقایی که طلب خسارت 8میلیارد تومانی کرده اصلا نمی‌تواند 800هزار تومان پول بشمارد!!» علی‌رغم اینکه خیلی‌ها از جمله همان افراد اول گفتند پاسخش را بدهم، اما این کار را نکردم، چون همین که خودم بدانم تا چه اندازه بلدم پول بشمارم بس است. راستش هیچ وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که خبرنگار زنگ بزند و سوال کند و من جواب بدهم «شرمنده؛ من فعلا مصاحبه نمی کنم!»

د) خواستم یک سفر ورزشی بروم، اما مطمئن بودم کسی به من مرخصی نمی‌دهد، برای همین رفتم بهداری سپاه و کمی صدایم را کلفت‌تر کردم و گفتم: «آقای دکتر! به شدت حالم بده، آبریزش بینی شدید، صدام هم که گرفته، دیروز بدجوری تو پادگان تب و لرز داشتم، تازه وقتی رفتم رو دکل واسه نگهبانی بدتر هم شد!» دکتر هم یک دانه از آن چوب بستنی‌ها را فرو کرد توی حلقم و گفت: «گلوت خیلی چرک کرده»!!! بنده خدا یک روز مرخصی نوشت و گفت: «استراحت مطلق در منزل!» پادگان که نرفتم، اما سفر هم که به مقصد گرگان بود قسمت نشد، عوضش افتادم پی کارهای عقب افتاده.

هـ) دوشنبه شب، سومین جشن منتقدان سینمای ایران بود و قرار بود برترین‌های سه سال مطبوعات سینمایی ایران را معرفی کنند. من مشهد بودم و رفته بودم برای شوهر خواهرم ماشین بخریم و تلفنم را در خانه جا گذاشتم، وقتی برگشتم دیدم احسان 7بار زنگ زده، با خودم گفتم حتما خبری شده، تماس که گرفتم احسان گفت که در بخش گزارش سینمایی برگزیده شدم. مطلبی بود با عنوان «کارنامه هنری گوهر خیراندیش در ده اپیزود؛ پرش از ارتفاع پست» وطن امروز. نکته جالب اینکه در خبر ایسنا نوشته برگزیده بخش گزارش سینمایی، اما در خبر فارس آمده برگزیده بخش ترجمه!!! به خاطر ترجمه مقاله «پرش از ارتفاع»! این فارس ظاهرا اینجا هم دست از دروغ برنمی‌دارد!

پ.ن2) جایزه انجمن منتقدان اولین جایزه‌ای بود که در رسته مطبوعات گرفتم و البته اولین جشنواره‌ای هم بود که کاری فرستادم، خدا کند جایزه‌اش آنقدر باشد که بشود یک ماشین خرید برای رفت و آمد به پادگان!

پ.ن3) شهرت هم دردسر عجیبی دارد!!! هرجا خودم را معرفی می‌کنم می‌پرسند: «این یارو سخنگوی پیام که با خداداد کل‌کل کرده با شما چه نسبتی داره؟» اکثرا گفتم برادرمه!

پ.ن۴)خواستم از آشوب‌های خیابانی عکس بگذارم، دیدم چندان جالب نشد در ناخودآگاه روانی تاثیر منفی دارد، این عکس بی‌ربط اما قشنگ را پیدا کردم؛ حداقل آرامبخش که هست!

سیگار، نیمرو، توالت و جانی که فدای رهبر نشد!

خ) تقریبا 2روز مانده بود به اتمام دوره، بخشنامه‌ای از سپاه کل آمد که از این پس سربازان هنگام فرمان خبردار به جای جمله «پاینده رهبر» بگویند «جانم فدای رهبر». حیف که ما زود ترخیص شدیم و نتوانستیم بیش از این جان شیرین را فدای معظم له کنیم!!!

د) شبانه‌نگاری‌های خدمت را در دفتر سبز رنگی که به عنوان دفتر مشق به‌مان داده بودند نوشته‌ام، همه‌اش طولانی است، اما می‌شود چند قسمتش را منتشر کرد؛ از همه جالب‌تر قسمت دیوارنوشته‌های توالت‌های پادگان است؛ روی یکی از درب ها نوشته شده بود؛ «عجله نکن، راحت ...ین که ..دنت هم جزء خدمتت حساب میشه»!!

م) یکی از لذت‌های فراموش نشدنی سربازی، وارد کردن اشیاء غیرمجاز به داخل پادگان است؛ این کار علاوه بر اینکه با هیجان بیش از اندازه‌ای همراه است باعث می‌شود نحوه قاچاق را هم آموخت. در این مدت هم بعید می‌دانم کسی بهتر از من می‌توانست بسته‌های سیگار را از دژبانی گذر دهد و وارد کند، البته این کار زمانی جالب‌تر می‌شد که دژبان حدود 10دقیقه‌ای تمام قسمت‌های بدن را بازرسی می‌کرد و هیچ پی نمی‌برد که سیگارهای بهمنی که روزهای بعد بوی آن در توالت‌ها از بوی ریدن سربازان پیشی می‌گرفت از کجا آمده؟!

ت) از مرخصی میان‌دوره با یک تاخیر 16ساعته برگشتم پادگان؛ خوب که پست قبلی را بخوانید می‌فهمید که حدس زدن این آنچنان هم سخت نبود. وقتی زمان تاسوعا و عاشورا رسید و فرمانده داشت به همه مرخصی می‌داد به این بهانه که تاخیر داشته‌ام، من یکی را از خروج منع کرد، آنقدر برایش از حضور در کنار حرم امام رضا(ع) در روز عاشورا گفتم که بنده خدا گریه‌اش گرفت و مرخصی را امضا کرد. من هم نامردی نکردم و نیامدم کنار حرم امام رضا(ع) رفتم تهران پیش حامد غفاری. احسان رحیم زاده و محمود عزیزی عزیز را هم ملاقات کردم و باز با 4ساعت تاخیر برگشتم پادگان. این تاخیر هم یک چیزی بود تو مایه‌های چند پست قبل درباره نیمرو چون دوباره نشستم به نیمرو خوردن و از اتوبوس بچه‌ها جا ماندم و نصف راه را با تاکسی و بقیه را با اتوبوس از تهران تا اردکان رفتم. فرمانده که حسابی لجش گرفته بود بابت این تاخیر، به عنوان تنبیه دستور داد که کوله پشتی‌ام تا اطلاع ثانوی پشتم باشد و کلاه آهنی 2کیلیویی به سرم. من هم یک روز این کار را کردم تا فرمانده یادش رفت!

حالا دقیقا 2ساعت مانده تا برگردم به اردکان، یک هفته‌ای مشهد بود،م اما دست و دلم به نوشتن نرفت. حالا هم تقریبا دارم به زورم می نویسم؛

خ) دم آمدن فرمانده خیره شد توی چشمم و گفت: «ظهر جمعه باید اینجا باشی... فقط ظهر جمعه. باز نری شنبه صبح بیایی» خوب فهمیدم این را به این خاطر فقط به من گفت که توی مرخصی های 2ساعته شهری هم 2ساعت دیر برمی‌گشتم. حالا ظهر جمعه است و من تازه می‌خواهم حرکت کنم؛ 14 ساعت تا اردکان.

د) حالا فهمیدم همانقدر که پادگان خاطره دارد، اینجا هم دارد؛ چند شب پیش ماشین حاج آقا را برداشتم رفتم حوزه هنری نمایش ببینم، ماشین را کوچه بغلی پارک کردم و داخل شدم، نمایش که تمام شد وقتی آمدم بیرون گلاب به رویتان یادم رفت با ماشین آمده‌ام سوار تاکسی شدم برگشتم خانه، نکته جالب اینکه در طول مدت برگشتنم توی تاکسی مدام داشتم با سوئیچ این ماشین ور می رفتم اما هیچ وقت برایم سوال پیش نیامد که این دست من چه کار می‌کند. نکته جالب‌تر اینکه به محض اینکه رسیدم مغازه، سوئیچ ها را تحویل پدر دادم و بابت اینکه ماشین را داده بود تشکر کردم! توضیح اینکه شب رفتم ماشین را از تقی آباد آوردم!

م) به کلی از کارهایم در این یک هفته رسیدم و به بیشترشان هم نه، مهم تجدید دیدار بود که حاصل شد. اما نمی دانم چرا همیشه کارهایم را می گذارم برای دقیقه 90، الان که ساعت 2 و نیم شده من تازه از حمام در آمده‌ام با یک عدد کله کچل‌تر از قبل، بیش از هزار و یک کار دیگر هم روی زمین ماند و نتوانستم انجام دهم. ان شاءالله وقتی برگشتم؛ 17 دی ماه.

ت) از چند نفر باید عذرخواهی کنم؛ اول از آن 188نفری که در نبود من با موبایلم تماس گرفتند و من نتوانستم جواب دهم، دوم از آن 93نفری که برایم پیامک فرستاده بودند و باز من نتوانستم پاسخ دهم و سوم از شما که مجبور شدید این پست مزخرف که مفهومش فقط اعلام زندگانی بود را بخوانید، خیلی عجله ای شد، ببخشید.

14روز است غیر از سرباز(پسر) هیچ کسی را ندیده‌ام و غیر از رنگ خاک هیچ رنگی را. حالا هم اصلا نمی‌توانید تصور کنید وقتی به یک سرباز مرخصی می‌دهند چه کیفی می‌کند! نه؛ اصلا امکان ندارد بتوانید تصور کنید. اما من برایتان توضیح می‌دهم؛ درست مثل کیفی که یک خر می‌کند وقتی از طویله آزادش می‌کنید تا کمی برای خودش ول بگردد، حتی برای همین 2 ساعت!

برای نمایشگاه مطبوعات رفتم تهران، تهران رفتن یک طرف، برگشتن از پایتخت یک طرف. گفتند بلیط برگشت نیست، اما از آنجا که تا به حال سابقه نداشته بی بلیط بمانم مثل مرد وارد آژانس شدم و گفتم «برای امشب یک بلیط هواپیما» زن جوان (که بچه‌اش هم کنارش نشسته بود)  نگاهی کرد و گفت «معلومه که تو این وضعیت بلیط نیست، انگار از 8/8/88 بی خبرید!» حالا فهمیدم کار به همین راحتی هم نیست، اما بنده خدا دوبار اینتر زد و چند بار دکمه فشارید و گفت «برای 8 و نیم هست» درنگ نکردم و گفتم «تا وقته من از عابر بانک پول میارم ، صادرش کن!» رفتم و برگشتم بلیط را گرفتم و رفتم نمایشگاه شد ساعت 6. دست استاد را گرفتم که برویم خانه و وسائلم را بردارم. ساعت‌های 7 بود رسیدیم خانه،  جایتان خالی هوس نیمرو کرده بودم؛ روغن و ماهیتابه و گاز و بدبختی... نیمرو را آوردیم وسط سفره، ساعت شد 7 و نیم که از خانه زدم بیرون.

تاکسی از امام حسین(ع) سوار شدم برای آزادی، اما دیدم نیم ساعت طول کشید آمد تا ولیعصر(عج) پریدم پایین و ماجرا را موتوری کردم به سرعت رفت فرودگاه پولش را دادم اما وای... گفتند «شرمنده برگردید که گیت بسته شده...» و من برگشتم!

سوار تاکسی شده بودم که برگردم، راننده تاکسی گفت «جا موندی؟» گفتم «آره» گفت «می‌دونی که تا جمعه بلیط نیست!» گفتم «آره» گفت «اما من واسه فردا شب بلیط دارم!» گفتم «خب دمت گرم؛ بده!» گفت «یه خورده گرون‌تره!» گفتم «چند؟» گفتم «صد هزار تومان!!!» سرم سوت کشید دوبرابر قیمت؟ گفت «جون تو قیمتش همینه! به من می‌ده 85 تومان، 5 تومان پول پیکه که میاره بهم می‌ده، 5تومان هم واسه خودم داره!» اما این وسط من نفهمیدم 5تومان دیگه کجا رفت؟!! 40 هزار تومان بهش دادم که فردا همین موقع دم پرواز بلیط را به من بدهد، فردا هم آمدم 60هزار تومان دیگه دادم و بلیط50 هزار و800  تومانی را خریدم 100هزار تومان!!!

حالا شما حساب کنید؛ 500 تومان کرایه از امام حسین(ع) تا ولیعصر(عج) 7 هزار تومان کرایه موتور از ولیعصر(عج) تا فرودگاه، 25هزار و 400تومان ضرر بلیط برگشتی (نصفش را برگردادند)، 9 هزار تومان کرایه برگشت از فرودگاه تا خانه و بالاخره 100هزار تومان خرید بلیط جدید.

خوب دقت کنید اگر هوس نیمرو نمی کردم و این شکم لعنتی را نگه می داشتم الان 141هزار و 900تومان ضرر نمی کردم!!!

2) روایت دوم؛ کل کل و ضرر 141هزار و 900 تومانی

برای نمایشگاه مطبوعات رفتم تهران، تهران رفتن یک طرف، برگشتن از پایتخت یک طرف. گفتند بلیط برگشت نیست، اما از آنجا که تا به حال سابقه نداشته بی بلیط بمانم مثل مرد وارد آژانس شدم و گفتم «برای امشب یک بلیط هواپیما» زن جوان (که بچه‌اش هم کنارش نشسته بود)  نگاهی کرد و گفت معلومه که تو این وضعیت بلیط نیست، انگار از 8/8/88 بی خبرید! حالا فهمیدم کار به همین راحتی هم نیست، اما بنده خدا دوبار اینتر زد و چند بار دکمه فشارید و گفت «برای 8 و نیم هست» درنگ نکردم و گفتم «تا وقته من از عابر بانک پول میارم ، صادرش کن!» رفتم و برگشتم بلیط را گرفتم و رفتم نمایشگاه شد ساعت 6. دست استاد را گرفتم که برویم خانه و وسائلم را بردارم. ساعت‌های 7 بود رسدیم خانه،  جایتان خالی هوس نیمرو کرده بودم؛ روغن و ماهیتابه و گاز و بدبختی... نیمرو را آوردیم وسط سفره، ساعت شد 7 و نیم که از خانه زدم بیرون.

تاکسی از امام حسین(ع) سوار شدم برای آزادی، اما دیدم نیم ساعت طول کشید آمد تا ولیعصر(عج) پریدم پایین و ماجرا را موتوری کردم، نزدیک فرودگاه شدم که اس ام اس بازی‌هایم با یکی از دوستانم در تهران به اوج خودش رسیده بود، او می‌گفت که من بی معرفت شده‌ام و تهران سراغش نرفته‌ام و من گفتم و در حقیقت نوشتم «خب الان بلیطم رو کنسل می کنم و بر می‌گردم» طفلی که فکر نمی کرد من آنقدر خر باشم و نوشت «هرکی این کار رو نکنه...» رسیدم فرودگاه، هنوز یک ربع مانده بود به پرواز، رفتم بلیط فروشی و گفتم «اینو کنسلش کنید لطفا» مرد تعجب کرد و گفت «تو این بی بلیطی کنسلی مشهد؟» گفتم «آره، تهران واسم کاری پیش اومده.» بلیطم رو کنسل کردم و سوار ماشین شدم که برگردم راننده تاکسی گفت «جا موندی؟» گفتم «آره» گفت «می‌دونی که تا جمعه بلیط نیست!» گفتم «آره» گفت «اما من واسه فردا شب بلیط دارم!» گفتم «خب دمت گرم؛ بده!» گفت «یک خورده گرون‌تره!» گفتم «چند؟» گفتم «صد هزار تومان!!!» سرم سوت کشید دوبرابر قیمت؟ گفت «جون تو قیمتش همینه! به من می‌ده 85 تومان، 5 تومان پول پیکه که میاره بهم می‌ده، 5تومان هم واسه خودم داره!» اما این وسط من نفهمیدم 5تومان دیگه کجا رفت؟!! 40 هزار تومان بهش دادم که فردا همین موقع دم پرواز بلیط را به من بدهد، فردا هم آمدم 60هزار تومان دیگه دادم و بلیط50 هزار و800  تومانی را خریدم 100هزار تومان!!!

حالا شما حساب کنید؛ 500 تومان کرایه از امام حسین(ع) تا ولیعصر(عج) 7 هزار تومان کرایه موتور از ولیعصر(عج) تا فرودگاه، 25هزار و 400تومان ضرر بلیط برگشتی (نصفش را برگردادند)، 9 هزار تومان کرایه برگشت از فرودگاه تا خانه و بالاخره 100هزار تومان خرید بلیط جدید. این‌ها همه ضرر یک کل کل هیجان‌انگیز بود که خیلی حال داد!

فردا خودم را به آن بنده خدا نشان دادم، اول شوکه شد و فکر کرد الکی گفتم که بلیط داشتم اما من فکر اینجا هم کرده بودم و کپی بلیط کنسل شده را نشانش دادم تا پوزش به خاک مالیده شود که شد! واقعا فکر نمی‌کرد انقدر خر باشم ولی بودم!

پ.ن1) اجازه ندهید من بگویم کدام روایت صحیح است؛ خودتان حدس بزنید و البته بگذارید کسانی که درگیر ماجرا شدند برداشت خودشان را داشته باشند!

پ.ن2) در تهران اتفاقات دیگری هم افتاد که واقعا از حوصله این متن خارج بود، پست بعدی؛ «دروغ بزرگ فارس» و چند تا ماجرای دیگر را می نویسم.

پ.ن3) منظور از استاد در این متن «استاد علیرضا عطاریانی» است.

پ.ن4)واقعا قرار نیست کسی به فکر این بازار سیاه وحشتناک باشد؟ بنده خدا اصلا اینکاره بود، می‌گفت مشتری دائم دارم تو این شلوغی ها!

 نظرات من درباره ولايت فقيه، نماز ميت، نماز جمعه و آقاي احمدي نژاد

به خدا من خودمم!