همیشه وقتی قراره نوشتن یک مطلبی رو شروع کنم به این مسئله معتقدم که حتما نباید به جهت امواج رودخانه حرکت کرد، برای همین هم موقع نوشتن نقد یک فیلم چندان به سایر دیدگاه های ارائه شده درباره اون توجهی نمی کنم، این بار هم هنگام نوشتن نقد سریال «سه در چهار» یکم فکر کردم و با نگاه شخصی خودم شروع به نوشتن کردم، برای اولین بار بود که بازتاب نوشته خودم رو به عینه می دیدم، چون بعد از چاپ این مطلب در شهرآرا تعداد زیادی تلفن به دفتر نشریه و بیشتر از اون به همراه خودم زده شد و هرکس صحبتهایی کرد، عده کثیری به من فحش دادند و با استناد به قسمتی از نوشته اون رو بی احترامی به پدرها قلمداد کردند و عده کمی هم بابت این نقد از من تشکر کردند، حالا شما بخونید و قضاوت کنید که آیا در این نوشته به کسی بی احترامی شده و یا حرف ناحسابی گفته شده...؟! ضمنا توجه داشته باشید که مدیر مسوول محترم تیتر مطلب رو به «۳آشپز و چه آشی!» تغییر داد!

گفتگو با «امیر حسین مدرس» مجری جوان صدا و سیما؛

رسانه جایگاه مهمی در فرهنگ سازی دارد

                                                                        •روزنامه جام جم

دقیقا با همان لحن كلام و استيلي كه در كسوت مجري حاضر مي شود پاي مصاحبه مي نشيند و اگر غير از اين باشد مصداق همان چيزي است كه خودش اسمش را مي گذارد «ادا در آوردن»! مجري جوان و خوش صحبت صدا و سيما كه تا مدتي انگ حضور بي رويه در برنامه ها را به او مي زدند، حالا با وسواس بيشتري روي صندلي اجرا مي نشيند. «امير حسين مدرس» اين بار هم با همان سختگيري هاي كاري، پذيرفته تا يكشنبه شب‌ها روي صفحه جادويي حاضر شود و مجري برنامه اي باشد كه براي مردم مسائلي را مطرح مي كند كه شايد تا حالا بي سابقه بوده است، او خيلي خوب توانسته برنامه پر سر و صداي «چراغ خاموش» را در كمال آرامش و احترام حفظ كند كه خودش اين را فن اجرا مي داند و به خاطر عدم رعايت همين فن توسط عده اي، احساس چندان خوشايندي نسبت به حضور مجريان جوان در سيما ندارد. سوالات ما هم قرار بود حول محور «چراغ خاموش» باشد، ولي در ميانه راه به خاطر همين صحبت ها بحث به جاهاي ديگري كشيده شد كه علي رغم پراكندگي سوالات خواندنش خالي از لطف نيست. نكته جالب اين گفتگو اينجاست كه چون تلفن همراه مدرس هميشه روي منشي است و خودش هم قبول دارد كه ارتباط گرفتن با او از سخت ترين كارهاي ممكن است، ما مجبور شديم تجربه سخت و البته جالب مصاحبه با او را بپذيريم و ساعت يازده و نيم شب زير يك پل متروكه، در يك اتومبيل تاريك با او به گفتگو بنشينيم، متن زير حاصل همين حضور يك ساعته در جايي بود كه تنها روشنائيش نور تلفن همراه من بود!

آخرین روز حضورم در پایتخت را می خواهم برای خودم باشم، چرا که این چند روزه انقدر عرق ریخته ام که بزرگترین آرزویم یک هواخوری درست و حسابیست! تصمیم می گیرم صبح زود از خواب بلند شوم و سری به بهشت زهرا(س) بزنم، برای همین صاحبخانه را سیخ می کنم که او هم با من همراه شود، صبح به اتفاق «علیرضا» و «میکائیل» دوستش به سمت جاده قم حرکت می کنیم. به جز پدر علیرضا کسی را در بهشت زهرا نداریم، پس بلافاصله می خواهم که به قطعه هنرمندان برویم، با پرسش های زیادی بالاخره به تابلویی می رسم که روی آن نوشته شده

                                                «قطعه هنرمندان»

وارد که می شوم می بینم سر یکی از قبرها خیلی شلوغ است، بی درنگ به سمتش می روم، بله... مقبره «مرحوم محمدعلی فردین» است، یک گروه که من اسمشان را «عشق فردین» گذاشته ام دور قبر جمع شده اند و ترانه های فردین را باهم می خوانند، مراسم خوانندگی که تمام می شود هم دور هم می نشینند از خاطراتشان با فردین تعریف می کنند، آخر اکثر آنها بزرگترین افتخارشان این است که یک بار مرحوم را از نزدیک دیده اند، از لابلای صحبتهایشان می فهمم که پنجشنبه ها هم دستگاه ویدئو پخش اینجا می آورند و فیلمهای فردین را تماشا می کنند! از کنارشان رد می شوم... بیش از نیمی از صاحبان مزار را نمی شناسم چون به جز هنرمندان، فرهیختگان دیگری مثل اساتید دانشگاه و مترجمان هم میانشان دیده می شود، افسوس که سر هر قبری می رسم انگار هیچ کس زیر این خاک نیست، آن چنان غبار روی آنها نشسته که معلوم است دست کم طی یک ماه گذشته هیچ کس به دیدارشان نیامده، از «اسماعیل داور فر» که از آخرین هاشان بود تا «جهانگیر فروهر» که شاید از اولین ها باشد... ادامه مطلب را ببینید تا متوجه شوید که در قطعه هنرمندان بهشت زهرا چه می گذرد؟

روزی که داشتم با مهندس پژمان مصاحبه می کردم، یک اتفاق جالب افتاد، بعد که فکر کردم دیدم تا حالا تو مصاحبه هام از این دست اتفاقات زیاد بوده، با خودم گفتم حتما برای همه بوده چیزهایی بوده که اون مصاحبه رو به گفتگویی خاطره انگیز بدل کرده، واسه همین بد ندیدم که همه خبرنگارها رو به یک بازی وبلاگی که الان تو این دنیای مجازی تا حدودی رسمیت هم پیدا کرده دعوت کنم و اون اینه که هرکسی بیاد و خاطره انگیزترین مصاحبه اش رو بنویسه و بگه که چرا اون مصاحبه براش جالب بوده؛

* شما هم تو ادامه مطلب بخونید و خودتون بنویسید...

دوباره تشکر، دوباره از احسان رحیم زاده! خوشبختانه مصاحبه ای که می خونید تک وتنها صورت گرفت و غیر از من کسی پاش نبود نتیجتا هیچ بنی بشری نمی تونه ادعا کنه که سوالاتش استفاده شده، نکته دوم اینکه دوستانی که ضمن ابراز لطف به اینجانب قصد پشت پا زدن رو داشتند در جریان باشند که موفق نشدند و همینطور که ملاحظه می کنید این گفتگوی من هم چاپ شد، خودم بارها به دوستان توصیه کردم که وبلاگ نباید مکانی برای ابراز خصومتهای شخصی باشه و امیدوارم این آخرین پست اینجورکی باشه!